Maxime, quality control lead – financial crime prevention

Wat was precies je opdracht in Manilla?

Ik ging naar Manilla om aan de slag te gaan binnen KYC. KYC, of ‘know your customer’, bestaat uit richtlijnen opgelegd door de overheid om witwassen en fraude tegen te gaan. Mijn team in Brussel werkte daar nauw samen met een Subject Matter Expert-team. Mijn rol lag precies op dat snijvlak: processen, mensen en teams beter op elkaar laten aansluiten.

Wij vormen de verbinding tussen theorie en praktijk. We vertalen beleid naar duidelijke instructies voor Operations. En een groot deel van die operations zit in de Filipijnen.

Wat in België helder lijkt op papier, moet aan de andere kant van de wereld ook bruikbaar zijn op de werkvloer. In Manilla merk je dat meteen. Klopt wat we hebben uitgeschreven? Je ziet er meteen of wat wij uitschrijven ook realistisch is. Hebben mensen die informatie op dat moment echt nodig? Is alles duidelijk genoeg? Dat kun je vanop afstand moeilijker inschatten.

Waarom wilde je deze stap zetten?

De timing zat goed. Ik was nog vrij nieuw in mijn rol, maar voelde dat ik klaar was om mijn blik te verruimen. Professioneel wilde ik meer met internationale stakeholders werken.

Ook persoonlijk trok de ervaring me aan. Ik was nog nooit in Azië geweest. Alleen dat al maakte het heel interessant.

Niet alleen processen en tools maakten het verschil. Ook cultuur, communicatie en vertrouwen speelden een grote rol. Er is natuurlijk een groot cultuurverschil. Wat kunnen wij leren van de Filipijnse cultuur? En wat kunnen zij van ons leren? Dat was een belangrijk onderdeel van de ervaring.

Die cultuur voelde ik meteen, van de eerste meetings tot de informele momenten met collega’s. De connectie tussen mensen staat daar voorop. Eerst bouw je een persoonlijke band op, daarna komt het werk. Dat maakt het werk niet minder belangrijk, maar die connectie helpt wel.

Hoe verliep de voorbereiding?

Tussen het officiële groene licht en mijn vertrek zaten ongeveer vier weken. In die periode moest de hele praktische puzzel worden gelegd: vlucht, appartement, visum, medische afspraken en alle formaliteiten.

Gelukkig werd er heel veel voor mij geregeld. Mijn appartement, mijn vlucht, mijn visum… waren snel in orde. Die ondersteuning maakte een groot verschil. Zeker omdat vertrekken naar de andere kant van de wereld niet alleen een professionele stap is.
Had je twijfels voor je vertrok?

Niet over de opdracht zelf, wel over de afstand met thuis. Je laat je partner natuurlijk zes maanden achter in België. Dat is niet niets.

Goede afspraken hielpen. Net als dagelijks contact met familie, vrienden en mijn partner. Ook professioneel bleef de lijn met België kort. Ik werkte wel in Manilla, maar omdat we één team vormden, had ik voortdurend contact met België.

Hoe werd je ter plaatse opgevangen?

Ook in Manilla voelde ik me snel omringd. Het lokale team betrok me bij het werk, maar ook bij alles eromheen. Vooraf dacht ik dat het misschien moeilijk zou zijn om daar alleen te zijn, maar ik kreeg veel steun van mijn team ter plaatse, collega’s in België en mijn manager.

Vaak zat het verschil in kleine dingen. Een uitnodiging om samen te eten. Een spontaan gesprek. Een lokale specialiteit die ik absoluut moest proeven. Mensen zijn daar heel sociaal. Als ze ergens gingen eten en je passeerde, riepen ze je er meteen bij. Niet meegaan voelde bijna onbeleefd.

Hoe zag je dagelijkse leven eruit?

In Manilla werkte ik volgens Belgische uren. Mijn werkdag begon rond de middag en liep door tot ’s avonds. Voor het werk had ik nog een stuk van de dag vrij. Dat zorgde voor een heel ander ritme.

Buiten het werk vond ik snel mijn routine: een appartement, sportmogelijkheden en nieuwe gewoonten. Veel reizen lukte niet altijd, maar ik kreeg wel een glimp van het land te zien. En het is echt een prachtig land.

Wat heb je professioneel geleerd?

De assignment kwam op een moment dat ik nog volop aan het groeien was in mijn rol. In Manilla kreeg ik de kans om me snel te verdiepen, verantwoordelijkheid te nemen en de samenwerking tussen beide teams concreet te versterken.

Een groot project waaraan ik meewerkte, was de ontwikkeling van een tool. Die moest helpen meten hoe realistisch processen waren, zowel voor België als voor de lokale teams in de Filipijnen.

De ervaring gaf me een breder perspectief op processen, teams en samenwerking op afstand. Wat wij hier bedenken, moet ook realistisch zijn voor de mensen daar. Dat inzicht neem ik vandaag nog altijd mee. Ik heb geleerd om beter het grote plaatje te zien.
Wat heeft de ervaring je persoonlijk gebracht?

Ook naast het werk deed de opdracht iets met me. Zes maanden in het buitenland wonen vraagt flexibiliteit. En vertrouwen in jezelf én in anderen.

Ik weet nu dat ik mijn plan kan trekken. Al moet ik erbij zeggen: ik had ook veel mensen om me heen die me hielpen.

Die nuance is belangrijk. Zelfstandiger worden betekent niet dat je alles alleen moet doen. Het betekent ook: weten op wie je kunt rekenen. Voor mij waren dat de collega’s in Manilla, het team in België, mijn manager en de ondersteuning achter de schermen.

Heeft deze opdracht deuren geopend?

Na mijn terugkeer werkte ik nog enkele maanden verder binnen mijn domein. Intussen ben ik teamleider. Of mijn ervaring in Manilla daarbij geholpen heeft? Dat zou goed kunnen. Maar dat was niet het doel van de opdracht.

Voor mij ging het vooral om het onbekende, de internationale samenwerking en de kans om te zien hoe collega’s in andere landen werken.

Zou je het opnieuw doen?

Zeker. Het was een heel mooie ervaring.

En wat ik zou zeggen tegen iemand die twijfelt om zelf de stap te zetten? Het is beter om iets te doen en het risico te nemen dat het misschien niet perfect loopt, dan het niet te doen.
Ik vat mijn Short Term Assignment samen als boeiend en leerrijk. Maar één inzicht blijft het sterkst hangen: dankzij deze ervaring leerde ik het grotere plaatje zien. En dat neem ik mee in mijn verdere loopbaan.